Lees nu een hoofdstuk uit ‘De ontvoering van LUDWIG’ van Kim Palmaccio

De ontvoering van LUDWIG

TROS Aktua

12 dagen na de verdwijning

‘De Nederlandse gokwereld is in rep en roer door de mysterieuze verdwijning van casinobaas en multimiljonair Ludwig.’

Met ernstige blik begint presentatrice Tineke Verburg de extra nieuwsuitzending van actualiteitenprogramma TROS Aktua. Haar ogen bewegen heen en weer, ze leest de teleprompter voor.

Gespannen drukt mijn vader hard en vaak op het plusje van de afstandsbediening. Voor zijn neus een plastic afhaalzak met avondeten.

‘Naar alle waarschijnlijkheid is deze Duitser, die in ons land Golden Ten-casino’s bezit, ontvoerd.’

Tineke vouwt haar handen samen. Ze draagt een olijfgroene blouse met pofmouwen. Haar dunne lippen zijn bruin gestift.

‘Er is een losgeld geëist van 3,2 miljoen Duitse marken. De ontvoerders hebben niets meer van zich laten horen, hoewel het ultimatum allang verstreken is. De politie en twee privédetectives zijn bezig met een intensief onderzoek.’

Het beeld verspringt. Presentator Marcel Bruijns zit aan tafel, zijn haar in een strakke zijscheiding. Op tafel staat een groot glas water en een crèmekleurige draaischijftelefoon.

Met deftig accent leest hij voor.

‘TROS Aktua brengt u vanavond een reconstructie op basis van eigen naspeuringen. Een speurtocht die onder meer tot gevolg had dat de politie de ontvoering niet langer geheim kon houden en de zaak afgelopen vrijdag, door middel van een opsporingsbericht, in de openbaarheid bracht.’

Een foto van Ludwig in beeld.

‘Sinds zaterdag 22 maart jongstleden wordt de vijfenveertigjarige Ludwig uit Grünwaldt in de Bondsrepubliek vermist. Op zijn kantoor in het Belgische Poppel is hij om drie uur ’s middags voor het laatst gesignaleerd.’

Er klinkt onheilspellende muziek. Dan staat journalist Yvonne Habets voor het witte pand van Ludwigs kantoor. Met een opgerold stuk papier in haar hand wijst ze naar het gebouw achter zich.

‘Hier, op zijn kantoor in het Belgische Poppel, is Ludwig, eigenaar van Golden Ten-casino’s in Nederland, op zaterdag 22 maart voor het laatst gesignaleerd. Eerder die dag heeft hij een afspraak met zijn advocaat in Breda. Na zijn vertrek vanuit zijn kantoor zou hij via de autotelefoon nog een laatste keer iets van zich hebben laten horen. Het telefoongesprek werd waarschijnlijk vanuit Nederland gevoerd. Vanaf dat moment, om tien uur ’s avonds, heeft niemand meer taal of teken van hem vernomen.’

Mijn vader kijkt aandachtig naar het scherm dat nu een close-up van een roulettetafel laat zien. Een wit balletje stuitert over de cijfers in de bak.

Marcel Bruijns weer.

‘Ludwig is vijfenveertig jaar en één meter tachtig lang. Hij heeft een slank postuur, grijzend zwart haar en draagt een snor. Hij reed in een witte Mercedes 500 sec, die hij naar eigen smaak nog eens voor een ton had laten ombouwen.’

Een witte Mercedes in beeld. Niet die van Ludwig, maar een replica.

‘De politie is nog steeds op zoek naar mensen die deze opvallende auto met kenteken WE-Z3300 tussen 22 en 27 maart hebben gezien.’

Dan weer de foto van Ludwig.

‘Ludwig heeft slim ingespeeld op de populariteit van het Golden Ten-spel, dat in Nederland een rage is geworden. Hij heeft casino’s in onder meer Eindhoven, Arnhem en Amsterdam, waar deze door justitie gedoogde roulette wordt gespeeld. Hij verlegde zijn werkterrein van Duitsland naar België en Nederland nadat hij wegens belastingfraude een korte periode in zijn vaderland in de gevangenis had doorgebracht. Nu is hij een van de drie Duitse gokmagnaten die samen het belangrijkste deel van de Nederlandse Golden Ten-wereld beheersen – de wereld van het grote geld.’

Bruijns is even stil en vervolgt dan: ‘Een wereld waarin vijanden snel zijn gemaakt.’

Hoofdinspecteur Hans Vissers komt in beeld. Hij draagt een grijs kostuum met donkerblauwe stropdas en wordt geïnterviewd door Yvonne Habets.

‘Wat weten we van de zaak?’

‘Zoals u weet,’ begint hij op zakelijke toon, ‘is er schriftelijk contact geweest tussen mensen die zich opwerpen als ontvoerders en familie. Daarbij is losgeld gevraagd. Men zegt de man in hun macht te hebben. Wij gaan ervan uit dat er inderdaad sprake is van een ontvoering.’

Voor de villa van Ludwig in Grünwaldt staat nu verslaggever Jaap Jongbloed.

‘De ontvoerders melden zich voor het eerst in Duitsland,’ zegt hij. ‘Op de dinsdag na de verdwijning wordt bij zijn vrouw thuis in het Duitse Grünwaldt een anoniem telegram bezorgd. Een eerste teken dat duidt op een ontvoering. Het telegram is verstuurd vanuit Antwerpen, in het Duits geschreven en is even kort als onthutsend.’

Voor casino Schimmelpenninck in Eindhoven staat nu journalist Yvonne Habets.

‘Hier, in casino Schimmelpenninck in Eindhoven, krijgt de rechterhand van Ludwig, de heer Möller, uiteindelijk een telefoontje. Een verdraaide, Engelssprekende stem geeft de volgende raadselachtige boodschap door: “Maastricht/Luik, kilometerpaal 268, centraal station.”’

Een reconstructie start. Een auto raast over de snelweg. Een voice-over gaat verder: ‘Möller begrijpt wat er met deze codewoorden bedoeld wordt en vertrekt ’s avonds, zonder dat hij weet waarnaar hij op zoek gaat. De eerste aanwijzing was Maastricht/Luik. Dus rijdt Möller voorbij Maastricht, de snelweg op naar Luik. Na korte tijd vinden ze kilometerpaal 268, de tweede aanwijzing. Maar bij dit paaltje is niets te vinden. Dan ontdekken ze aan de overkant nog een kilometerpaal 268. Vlak voor de grens met België keert Möller de auto en gaat terug in de richting van Maastricht.’

Grote koplampen schijnen in de camera. De auto maakt een keerlus en stopt daarna langs de weg. Een hand wroet in de grond bij de paal.

‘Daar vinden ze het sleuteltje van een bagagekluis nummer 13,’ zegt de voice-over. ‘Dan rest nog de derde aanwijzing: centraal station. De auto staat richting Maastricht, toch keert Möller opnieuw de auto en rijdt naar het station van Luik.’

Een goederentrein komt schel piepend tot stilstand. Een grote mannenhand opent bagagekluis nummer 13 en grist een witte envelop uit het vak. ‘In de kluis op het centraal station vindt Möller een envelop met daarin de sleutel van de Mercedes en een brief van de ontvoerders. Er staat dat ze Ludwig hebben en dat de auto op de Avenue Louise in Brussel staat. Het geld willen de ontvoerders binnen veertien dagen hebben. Ze nemen binnen tien dagen opnieuw contact op.’

De voice-over: ‘Wat vindt de politie van de wonderlijke route die Möller met zijn gezelschap heeft afgelegd op zoek naar de brief ?’

Hoofdinspecteur Hans Vissers in beeld. Hij zegt: ‘Ik kan me voorstellen dat er een bericht komt waarin staat dat bij kilometerpaal 268 verdere instructies liggen. Als aan beide zijden van de weg dezelfde kilometerpaal staat, verbaast het me niet of de sleutel aan de ene of andere kant ligt.’

‘Maar,’ zegt Habets, ‘als u en ik zouden gaan zoeken en we staan met de neus van de auto richting Maastricht, dan zou ik in eerste instantie weer naar Maastricht rijden. En niet naar Luik.’

‘Ja,’ antwoordt Vissers op rustige toon. ‘Dat zou u doen. En waarom? U denkt daar op een bepaalde manier over na, en u komt tot de conclusie dat u naar Maastricht moet. In dit geval is men tot de conclusie gekomen dat men waarschijnlijk in Luik moet zijn en dat bleek dus ook te kloppen.’

‘Denkt u dat u het moet zoeken in de wereld van de Golden Ten?’

‘Dat weet ik niet,’ antwoordt Vissers. ‘Voor mij is wel duidelijk dat degenen die zich tot nu toe als ontvoerders hebben opgeworpen het wereldje wel kennen.’

‘In de vroege ochtend,’ vervolgt de voice-over, nu de replica van een witte Mercedes in beeld, ‘wordt de Mercedes van Ludwig inderdaad in Brussel gevonden. Op de plek die in de brief beschreven staat, hier aan de Avenue Louise. Enkele dagen later wordt ook de Belgische justitie officieel bij het onderzoek betrokken. Intensief internationaal onderzoek komt op gang. Niet alleen de politie is actief. Ook de twee privédetectives Paul Marsman en Ben Zuidema zijn inmiddels ingehuurd. Wat voor lieden zoekt men daar?’

Voor een camera neemt Ben Zuidema plaats. Hij geeft antwoord op de vraag: ‘Mensen die vijftien jaar gevangenisstraf incalculeren. Mensen die veel losgeld vorderen. En ik weet,’ gaat hij verder, ‘dat ze Ludwig hebben.’

Nu de grote gevels van Kota Radja in beeld.

‘Intussen weet de buitenwereld nog van niets,’ zegt de voice-over. ‘Zelfs het feit dat een grote gokbaas in rook is opgegaan wordt dagenlang zorgvuldig geheimgehouden.’

Op de brug voor het Victoria Hotel bij Amsterdam Centraal staat presentator Jaap Jongbloed. Een gure wind rukt aan zijn jas.

‘Vijf dagen na zijn verdwijning wordt het casino van Ludwig in het Amsterdamse Victoria Hotel overvallen,’ zegt hij in de harige plopkap. ‘De buit bedraagt tussen de dertig- en vijftigduizend gulden. Een overval die waarschijnlijk losstaat van de verdwijning, maar nu komt in het Amsterdamse milieu wel de geruchtenstroom op gang.’

Het beeld verspringt. Het ribbelige water in de grachten weerspiegelt het rode licht op De Wallen. Vrouwen gehuld in kanten lingerie achter een raam. Een voice-over gaat verder:

‘De roemruchte Amsterdammer Frits van de Wereld krijgt in zijn casino op De Wallen bezoek van twee Duitsers die allerlei vragen stellen.’

Frits, die eigenlijk Simon Adriaanse heet, is eigenaar van Mata Hari, het grote gokhuis aan de Oudezijds Voorburgwal. Hij heeft grijs gemêleerd haar en ingevallen wangen, als twee uitgeholde kommetjes. Voor de camera neemt hij plaats. ‘Of ik wat gehoord of gezien heb,’ zegt hij met een plat Amsterdams accent. ‘Of dat ik er wat van afwist, of zo.’

In de titelbalk verschijnt zijn naam: Frits van de Wereld.

‘Ik zeg: ik niet,’ gaat Frits verder. ‘En toen gingen ze vertellen dat-ie ontvoerd was. Dat z’n auto in België gevonden was. Met bloed en al die dingen erin. En toen dacht ik: sta je nou te liegen of mot je wat van me of zo. Ik krijg zoveel van die artiesten aan me deur.’

‘Van bloed in de auto blijkt geen sprake te zijn,’ aldus de voice-over met een close-up van het reclamebord van Mata Hari. ‘Intussen verstrijkt wel het ultimatum van de ontvoerders, zonder dat ze iets van zich laten horen. Is dat niet vreemd in een dergelijke zaak?’

Hoofdinspecteur Hans Vissers geeft antwoord: ‘Natuurlijk is dat bevreemdend. Wij weten dan ook niet zo goed wat we daarmee moeten. Wij hopen op een vervolgcontact en dat wachten we af.’

Ben Zuidema in beeld.

‘Waarom zouden de ontvoerders het ultimatum laten verstrijken?’ vraagt journalist Yvonne Habets.

‘Weet ik niet,’ antwoordt hij op serieuze toon. ‘Ik weet wel dat zijn vrouw daar zeer onder lijdt.’ Hij knikt ernstig met zijn hoofd. ‘Men moet een einde maken aan deze psychoterror. Men heeft hem gepakt voor de centen, en als ze die willen, moeten de ontvoerders van zich laten horen.’

‘Duidelijk is er vooralsnog weinig,’ zegt de voice-over. Nu een foto van Ludwig. ‘Zolang de kidnappers zich niet melden, is het zelfs nog niet zeker of de politie gelijk heeft met de veronderstelling dat het om een ontvoering gaat. Eén ding is duidelijk: de zaak zit op dit moment behoorlijk vast.’

Het beeld verspringt naar de studio. Presentator Marcel Bruijns leest voor: ‘Van de Eindhovense politie ontvingen wij kort voor deze uitzending het verzoek om de volgende oproep te doen: eenieder die denkt over belangrijke informatie te beschikken, of die de Mercedes van Ludwig nog heeft gezien, wordt verzocht contact op te nemen met de politie in Eindhoven. Het telefoonnummer daar is: 040- 332835. Tot slot, beste kijker, heeft zijn vrouw via de politie een dringend verzoek aan de ontvoerders: geef alsjeblieft een teken. Zodat ze weet dat haar man nog in leven is.’