Mijn ouders rookten. Allebei. Mijn vader pijp, en in de auto sigaren, om praktische redenen vermoed ik. Thuis soms ook overigens, hij wisselde dit af. Ook had hij een speciaal rooktasje, van leer, waar al zijn pijpattributen in zaten. Het klinkt wat ranzig nu, noot: het gaat hier om het fenomeen roken d.m.v. een pijp. Mijn moeder rookte menthol sigaretten, Gladstone en Belinda, als ik me het goed herinner. Pakjes met zo’n blije mevrouw erop in elk geval, ik dacht met blond of wit haar. Nadenkend over mijn vader en sigaren komt de naam ‘Meharis' in me op.
Maar laat ik hier geen reclame maken voor verslavende producten, want ja, ook het negatief roepen van namen lijkt zo te werken, dus vergeet u dit alstublieft.
Als kind werd ik er wel eens op uitgestuurd: ‘Feit, de SRV-wagen staat er, haal even gauw een pakje!’ In de jaren ’80 was dit doodnormaal en de chauffeur van de SRV-wagen vroeg mij heus niet om een legitimatiebewijs.
Achteraf gezien heb ik mijn hele jeugd thuis door een grauwe, grijze lucht gezien. De asbakken die zij gebruikten, zie ik nog zó voor me. Ook de glaasjes bij familiefeestjes. Een glas met Marlboro sigaretten voor tante Y, een glas met / zonder filter sigaretten voor oom X. Dit was gastvrijheid én onwetendheid tegelijkertijd.
Ook was het de tijd dat de NS voorzag in coupés en niet-rook-coupés. Roken was dus het ‘normaal’. Afwijkend en speciaal waren de niet- rookcoupés.
Ongezonde gewoonten
“Waarom een product toelaten waarvan je weet dat het kanker of iets anders ergs veroorzaakt?
Feite Hofman
Inmiddels is dat anders. Als maatschappij hebben we verzonnen dat deze ongezonde gewoonte toch afgeschrikt moet worden. Waarom een product toelaten waarvan je weet dat het kanker of iets anders ergs veroorzaakt?
Op weg naar Zwitserland, jaren ’80, in een Simca 1100, rookten mijn ouders stug door. Drie kindjes op de achterbank, en ondergetekende in het midden. Was het niet meer te harden met die rokende ouders, dan draaide mijn moeder het raampje open. Even. Daarna riep zij naar achteren: ‘Zo beter?’
Jeugdzorg
Tegenwoordig zou je dan jeugdzorg over de vloer krijgen en naar mijn mening terecht. Toen waren het andere tijden. Mijn moeder nu: ‘Feit, dat wisten we toen niet of we dachten er niet over na.’ Mijn vader, overleden aan hartklachten op z’n 59e, leerde mij in m’n puberteit shagjes draaien, want dat was veel goedkoper dan de Camels die ik kocht.
Inmiddels ligt (online) gokken onder eenzelfde vergrootglas. Verbieden? Reguleren? Waarschuwen voor de mogelijke riskante gevolgen? Een dilemma dat dus bepaald niet nieuw is.
Wie het weet, mag het zeggen.
Feite Hofman was vroeger zelf gokverslaafd maar zet zich vandaag de dag in om mensen met een gokverslaving en mensen uit hun omgeving te helpen. Hofman is de eigenaar van Pas op Gamen en Gokken en voorzitter van Anonieme Gokkers Omgeving Gokkers. Af en toe schrijft hij op CasinoNieuws.nl over zijn werk en geeft hij zijn gedachten bij de ontwikkelingen op de markt. Keuze pull-quotes door CasinoNieuws.nl.
Heb je het gokken niet meer onder controle? Dan kan je jezelf inschrijven in Cruks (Centraal Register Uitsluiting Kansspelen) via CruksRegister.nl. Eenmaal aangemeld voor die gokstop, kan je niet meer bij landgebonden en online casino’s spelen. Cruks is een middel, niet de ultieme oplossing. Lees onze pagina over bewust spelen en zoek hulp als je er niet alleen uitkomt.
Lead-foto met dank aan Gaming in Holland.
