Column Feite Hofman: Sokken

Afgelopen week mocht ik spreken bij de Kansspelautoriteit. Niet voor het eerst, zo één a twee keer per jaar vragen zij mij om m’n persoonlijke gokverhaal te delen, en voor mijn inzichten over de stand van zaken van gokken in Nederland. Altijd weer een eer omdat te mogen doen en ik probeer m’n agenda ook zo te plannen om dan altijd te kunnen.

Deze keer maakte ik een valse start, door m’n auto weliswaar in de goede parkeergarage te plaatsen (Babylon) maar naar het verkeerde gebouw te gaan. Af en toe wijkt de Ksa namelijk uit naar een andere plaats daar in de buurt om voor hen moverende redenen, maar voor ongestructureerde types als ik is dat best verwarrend.

En dus zat ik, ik meen op de zevende etage in het gebouw waar de Ksa huisvest, te wachten en was er gelukkig een vriendelijke dame voor me aan het bellen waar de bijeenkomst nu precies was.

Suf

Ik zat dus, suf, in het verkeerde gebouw, en werd onderweg lopend naar het goede, al gebeld door m’n contactpersoon van de KsA, die me met allerlei details (weet je de Spar te vinden?) gelukkig naar de juiste spot wist te loodsen. Onderweg voelde ik me dommig en probeerde ik me mijn entree wat voor te stellen en oefende alvast m’n excuserende vriendelijke ik-kan-het-ook- niet-helpen- blik.

Ook wist ik, op het einde van de ochtend gepland, dat er misschien wat overlappende lunchtijd zou zijn, misschien iets meer tijd dus. Opeens met haast getooid overbrugde ik m’n afstand tussen de hoogbouw van Den-Haag en vond de juiste plek. Op de vierde moest ik zijn. Hop, de lift in.

Eenmaal binnen loopt het dan vanzelf. Vriendelijk welkom geheten in een fijne laagdrempelige sfeer mocht ik m’n persoonlijke gokverhaal, het herstel via AGOG, het belang van voorlichting, de risico’s van gokken überhaupt, de triggers én het geven van trainingen aan de branche vertellen.

En op m’n (letterlijke, want kruk met leuning!) praatstoel liep het weer ‘gewoon’ vanzelf. Aansluitend bij de lunch komen dan doorgaans de mensen vanzelf met vragen en opmerkingen naar me toe en dat werkt eigenlijk net zo fijn als een meer gestuurd vragenhalfuurtje.

Eierbal

Eén deelneemster had óók een Groningen studentenverleden en haakte later (ook via Linkedin) nog even aan op m’n herinneringen aan de snackbar in de Oosterpoortwijk waar ik én at en gokte, op de Groningse supersnack de eierbal. Inmiddels een fijne herinnering en nog steeds als ik in Groningen ben, scoor ik er één en soms neem ik er een aantal ongefrituurde mee naar Arnhem voor eigen gebruik.

Een persoonlijk verhaal geeft wat sjeu aan trainingen en is een praktisch voorbeeld van -in dit geval- hoe het niet moet. Uiteindelijk was de enige die verantwoordelijk was uiteraard ikzelf en niemand anders. Toch kan het allemaal nóg veiliger en kan het illegale circuit zwaarder bevochten.

Wél moet dan de Ksa meer handgrepen hebben om te vechten tegen dit circuit. Tot die conclusie kwam ik samen met wat nieuwe medewerkers van de Ksa tijdens de lunch. Ook met Floor, want Floor was er op haar tweede werkdag óók bij en dat was fijn en gezellig. Volkomen veilig en safe gaat het echt nooit worden, maar nastreven kunnen we dat met z’n allen altijd.

En dus reed ik toch weer voldaan en op een bepaalde manier trots, terug naar het Arnhemse. M’n verhaal begint nu echt wat op leeftijd te raken, maar heeft nog steeds een functie.

Op het einde van de lunch zei Floor: ‘Feite, je hebt casinonieuws-sokken aan.’ Ik schrok er wat van, want het klopte en écht, te midden van mijn sokkenverzameling zit echt maar één paar met het casinonieuws logo, en die had ik bij het sokken grissen vanmorgen volkomen random gekozen.

Toeval bestaat vast niet.