Column Feite Hofman: Zon, zee en zelfbeheersing

Malta. Zon, zee, zandsteen — en zelden stilte. Ik verblijf er een week om trainingen te geven over verslavingspreventie in de iGaming-industrie. (Gaming? -Gambling!) Geen hotel met buffet, maar een heerlijk appartement met uitzicht op zee. Gehuurd door trainingsbureau Assissa, met een uitzicht waarbij elke poging tot productiviteit even moet concurreren met de glinstering van het water.

Elke ochtend loop ik naar het bedrijf in kwestie of een andere trainingslocatie. Vijftien minuten max, heuvel op, naar beneden of vlak en langs het water. Onderweg passeren taxi’s die soms naar me toeteren, toeristen die al om negen uur rood proberen te kleuren, en kantoorgebouwen met soms exotische namen er op. Op Malta lijkt alles iets met gokken te maken te hebben.

Binnen, in een tl-verlichte vergaderzaal, praten we over mensen die de controle kwijtraken. Over spelers die ‘voor de lol’ begonnen, maar ergens onderweg hun grenzen zijn kwijtgeraakt. De deelnemers werken in klantenservice, marketing of risk — allemaal met ook dat ene doel: spelers helpen op tijd te stoppen. Het moet wel leuk blijven tenslotte.

We bespreken risicosignalen, interventies, gesprekstechnieken. De Nederlandse wetgeving ook. Cruks. Mogelijkheden tot hulp in Nederland. Van de huisarts tot aan een kliniek of zelfhulpgroepen. En altijd komt dezelfde vraag: ‘Hoe ver kun je gaan om iemand tegen zichzelf te beschermen?’

Dat is de spanning van deze industrie: werken in een wereld die draait om spanning, prijzen en beloftes, tegelijkertijd daar leren te praten over kwetsbaarheid en verlies. Het voelt soms tegenstrijdig, want er moet ook winst gemaakt worden. Maar ten koste van wat?

De zon als spiegel

In de pauze staan we buiten, in de zon. Een deelnemer zegt: ‘Grappig eigenlijk, dat we op Malta over zelfbeheersing praten.’ Ik knik. ‘Dat maakt het misschien wel juist de perfecte plek.’ Ook valt de opmerking van mij dat het soms voelt als gasgeven en remmen tegelijk, in goede aarde.

Het is dé paradox van deze wonderlijke industrie. Want waar de verleiding het grootst is, wordt verantwoordelijkheid nemen misschien pas écht getest. Niet iedereen kan daar goed mee overweg. We zijn allemaal ook maar mens tenslotte.

’s Avonds zit ik op mijn balkon. De zee schittert, beneden gonst de weg en de stad. Ik denk aan de gesprekken van die dag. Niet over cijfers, omzet of resultaten, maar over mensen. Verslavingspreventie gaat niet alleen over software of beleid. Het gaat over contact. Over luisteren, doorvragen, herkennen dat elk gedrag een verhaal heeft. Daarom zijn de oefeningen met de acteur ook zo essentieel in de training.

Soms helpt een limiet, soms een pop-up, maar meestal begint verandering bij een chat of gesprek — één mens die een ander mens serieus neemt.

De volgende ochtend loop ik weer dezelfde route. De lucht ruikt naar zee en benzine. In mijn hoofd herhaal ik wat ik óók wil meegeven: dat preventie niet begint bij regels, maar bij empathie.

Malta blijft wat het is: zon, zee en paradox. Een eiland dat leeft van verleiding en de gokkelarij, maar waar ook mensen werken om diezelfde verleiding te begrenzen. Om mee te kijken en mee op te letten. De zee glinstert nog steeds zo mooi als gisteren. En ik denk: dit werk gaat niet over stoppen met gokken zoals bij AGOG, maar over leren omgaan met wat sommigen niet goed kunnen beheersen. Dat geldt voor gokkers maar misschien wel voor ons allemaal.