Sommige dingen in het leven laten zich niet uitdrukken in meetbare eenheden. Geluk en gezondheid bijvoorbeeld. Hoe meet je dat? In euro’s, aantal keren glimlachen, in kilo’s? Geluk en gezondheid positieve dingen. Hoe zit het met problemen die (nog) niet volledig zijn gekwantificeerd? Hoe ga je daarmee om?
Deze vraag is meer dan ooit relevant voor de toekomst van Nederlandse kansspelbeleid en in het bijzonder voor de legale, Nederlandse, online kansspelmarkt.
Sinds de recent verschenen evaluatie KOA, schieten de vooringenomen adviezen en perspectieven ons om de oren. Van naïviteit inzake de zorgplicht, tot de vandaag verschenen aankondiging van een initiatiefwet om online gokken verder aan banden te leggen.
Grootte en effect
Het lijkt er simpelweg niet toe te doen wat de exacte grootte van het probleem is. De selectieve, christelijk-marxistische pennenstrepen schrijven met het grootste gemak over “…slechte gevolgen voor alle jongeren in Nederland…” en “…grote maatschappelijke schade…”. Het ontbreken van cijfers en feitelijke context blijft structureel nodig voor deze verhaallijn.
Hoe verwerk je anders het feit er eerder weldegelijk een maatschappelijke kosten-batenanalyse is gedaan, en een positief saldo aangaf? Of het feit dat het betreffende KOA-evaluatierapport stelt dat “…er geen tot zeer beperkt sprake is van een effectmeting…”?
Een probleem zonder meetbare grootheden, is een observatie. Elke conclusie of actie die daaruit voortkomt, bevat het aanzienlijke risico op disproportionaliteit. Vooral als dit gepaard gaat met sterke, maatschappelijke retoriek. In het dossier ‘online kansspelen’ lijkt de neiging steeds aanwezig om alvast maar keihard in te grijpen omdat er een probleem is, ongeacht de (relatieve) grootte ervan.
De conclusie stond en staat al vast voor de christelijk-marxistische flank van de politiek. Indammen en verbieden. Voornamelijk retorische symboolpolitiek met uiteindelijk een netto-negatief effect op de belangrijkste beleidsdoelstellingen: het beschermen van de consument en het voorkomen van kansspelverslaving.
Fietsenfabriek
Het vermijden van de invloed van retoriek is lastig. Vooral in het dossier ‘online kansspelen’. Daarin bevinden zich tegenwoordig meer frames dan in de gemiddelde fietsenfabriek. Maatschappelijk retorische frames, die vooral vanuit de Christen Unie worden gecombineerd met superlatieven zoals de “…vernietigende gevolgen voor de toekomst van jongeren en kinderen…”.
Branchegenoot Paul Strikers concludeerde recent terecht dat dit in de media leidt tot ongenuanceerde, misleidende uitspraken en beelden. Hij roept terecht op om te stoppen met de eenzijdige verhalen. Om oog te hebben voor de positieve ontwikkelingen binnen de gereguleerde casino-industrie. Een oproep een ieder in de kansspelbranche (ondergetekende inclusief) volledig steunt.
De harde realiteit is echter dat goed nieuws slecht verkoopt. Het is bijna een evolutionair gegeven dat gevaar en negatieve dingen altijd een groter effect hebben op mensen. En dus ook op kijkcijfers, views, clicks & likes. Hierdoor ontstaat bovendien een vicieuze cirkel, doordat politici zich vooral laten leiden door headlines in de media, om zich vervolgens te gedragen conform de heersende cancelcultuur.
Als online gokbranche zullen we het feitelijke verhaal en de nuance moeten blijven communiceren richting onze volksvertegenwoordigers en beleidsmakers. Gelukkig is er ook nog media die wel ruimte geeft voor feitelijke nuance, zij het vooral op de radio en in de geschreven media.
Bruggen bouwen
Hoewel Nederland een fietsland is, is het essentieel dat we de aanwezige frames loslaten. Als branche, Kansspelautoriteit, beleidsmakers, verslavingszorg en alle andere stakeholders moeten we ervoor waken dat onze dialoog te veel verkleurt of zelfs polariseert. Alleen samen, op basis van feiten, inclusief nuance en context komen we tot het beste resultaat voor de Nederlandse gokker.
De evaluatie van KOA onderschrijft juist ook de noodzaak van samenwerking. KOA is meer dan de alleen de aanbieders. Neem bijvoorbeeld “…de voorzichtige vaststelling, dat het effect van het beschermen van jongeren en kwetsbaren tegen reclame nog niet volledig bereikt is…” (pagina 147, 3e alinea).
Het moet dus beter en daar is samenwerking voor nodig.
De christelijk-marxistische conclusie is dat het fout gaat. Reclame voor online aanbieders van gokdiensten moet dus nog meer worden beperkt.
Dat gaat voorbij aan het feit dat de onderzoekers o.a. stellen dat (1) het aannemelijk is dat jongvolwassenen door het besluit ORKA minder in aanraking komen met gokreclame en (2) dat de opzet/werking van Cruks online aanbieders niet effectief in staat stelt om die doelgroep te filteren.
Het moet dus beter en daar is samenwerking voor nodig.
Zouden we onder de vleugel van een begrip als ‘Pax Christi’ niet met elkaar meer kunnen bereiken via dialoog en samenwerking? Er zijn nog zoveel bruggen te bouwen in de praktijk. Zoals bijvoorbeeld de brug tussen de verslavingszorg, ervaringsdeskundigen en de gokbranche.
Stichting Mondriaan en onze Janshen-Hahnraths Group hebben al jaren een goede samenwerking. Daarin worden ze betrokken bij het opstellen van beleid. Daarin worden resultaten en data open gedeeld. Daarin wordt gevraagd en ongevraagd de dialoog gevoerd over de invulling van de zorgplicht. Hoe mooi en goed zou het zijn als dit over de volle breedte van Verslavingskunde Nederland zou gebeuren?
We hebben de luxe niet om elkaar op afstand te houden. Vooral niet als H2 Gambling Capital gisteren haar prognose kenbaar maakte voor de kanalisatie in Nederland. Volgens hun data zou deze reeds in 2024 dalen naar minder dan 80%, om in de jaren daarna nog verder te dalen. Dan staat meer dan 20% van de Nederlandse, online gokkers in een gevaarlijk kou. Dat is het failliet van de KOA-wetgeving.
Dat moeten we voorkomen.
Samen.
Dit is een bijdrage door Björn Fuchs, de Chief Digital Officer van de Janshen-Hahnraths Group, het bedrijf achter Fair Play Online. Pull-quotes keuze door CasinoNieuws.
